தன்னைச் செதுக்கும் சிற்பி

தன்னைச் செதுக்கும் சிற்பி

– கமலா.ரா

சதாசிவம் ஐயாவின் சிற்பக் கூடத்தில் எப்போதும் உளியின் இசை ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும். பளிங்குக் கற்கள் உயிர் பெற்று சிலைகளாக மாறும் அந்த இடம், ஒரு கலைக்கூடம் மட்டுமல்ல; வாழ்க்கைப் பாடங்கள் கற்றுத்தரும் பள்ளிக்கூடமும் கூட.

அவரிடம் உதவியாளராக இருந்தவன் மாறன். இளம் வயதிலேயே அபாரமான திறமை கொண்டவன். கல்லின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் உருவத்தை கண்களால் காணும் ஆற்றல் அவனுக்கு இருந்தது. ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. பொறுமை குறைவு. விரைவில் புகழ்பெற்ற சிற்பியாக வேண்டும் என்ற அவசரம் அவன் மனதை ஆட்கொண்டிருந்தது.

ஒருநாள் சதாசிவம் ஐயா ஒரு பெரிய பளிங்குக் கல்லின் அருகே நின்றார்.

“மாறா” என்று அழைத்தார்.

“ஐயா?”

“இந்தக் கல்லுக்குள் ஒரு புத்தர் இருக்கிறார். அவரை வெளிக்கொண்டு வருவது உன் பொறுப்பு. இதுதான் உனக்கான தேர்வு.”

மாறனின் கண்கள் ஒளிர்ந்தன.

“மூன்று நாட்களில் முடித்துக் காட்டுகிறேன் ஐயா!” என்றான் உற்சாகமாக.

அவன் இரவும் பகலும் பாராமல் உழைத்தான். மூன்றாம் நாள் மாலையில் ஒரு அழகான புத்தர் சிலை உருவெடுத்திருந்தது. அமைதியான முகம், தியான நிலை, அற்புதமான வடிவமைப்பு.

அதைப் பார்த்தவர்கள் அனைவரும் வியந்தனர்.

“அருமை!”

“உயிரோடு இருப்பது போல இருக்கிறதே!”

“மாறன் பெரிய சிற்பியாகப் போகிறான்!”

பாராட்டுகள் மழையாகப் பொழிந்தன.

மாறன் பெருமையுடன் குருவின் முன்னால் நின்றான்.

சதாசிவம் சிலையைச் சுற்றிப் பார்த்தார். சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

பிறகு மெதுவாக,

“தோள்பட்டையில் சிறிது மேடு இருக்கிறது. அதைச் சரி செய்,” என்றார்.

மாறனுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தாலும் எதுவும் பேசவில்லை.

அதைச் சரி செய்து மீண்டும் காட்டினான்.

“நன்றாக இருக்கிறது. ஆனால் புத்தரின் சிரிப்பில் இன்னும் கருணை தெரிந்தால் அழகாக இருக்கும்.”

மாறன் மீண்டும் திருத்தினான்.

அடுத்த முறை,

“கண்களில் இன்னும் ஆழ்ந்த அமைதி வேண்டும்.”

அதற்குப் பிறகு,

“காதின் வளைவு இன்னும் இயல்பாக இருக்கலாம்.”

இப்படி ஒவ்வொரு முறையும் சதாசிவம் ஏதாவது ஒரு திருத்தத்தைக் கூறிக்கொண்டே இருந்தார்.

இறுதியில் மாறனின் பொறுமை உடைந்தது.

“ஐயா!” என்று சற்று ஆவேசமாகக் கேட்டான்.

“இந்தச் சிலையில் என்ன குறை இருக்கிறது? எல்லோரும் பாராட்டுகிறார்கள். நீங்கள் மட்டும் ஏன் தொடர்ந்து குறை சொல்கிறீர்கள்? நான் எப்போதுதான் பெரிய சிற்பியாகப் போகிறேன்? உயர்வுக்கான வழி என்ன?”

சதாசிவம் அமைதியாகப் புன்னகைத்தார்.

“வா மாறா” என்றார்.

அவரை சிற்பக் கூடத்தின் பின்புறம் அழைத்துச் சென்றார்.

அங்கே ஒரு பழைய, பாதியிலேயே கைவிடப்பட்ட சிலை தூசிபடிந்து கிடந்தது.

“இதைக் காண்கிறாயா?”

“ஆமாம் ஐயா.”

“இது நான் இளமையில் செதுக்கிய சிலை.”

மாறன் ஆச்சரியமடைந்தான்.

“நீங்களா?”

“ஆமாம். அப்போது என் குருவும் உன்னைப் போலவே எனக்குக் குறைகளைச் சொன்னார். ஆனால் நான் கேட்கவில்லை. ‘இதைவிட சிறப்பாக யாராலும் செய்ய முடியாது’ என்று நினைத்து கோபத்தில் வெளியேறிவிட்டேன்.”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தவர் தொடர்ந்தார்.

“அதன் விளைவு என்ன தெரியுமா? பல ஆண்டுகள் நான் வளரவே இல்லை. என் திறமை வளர்ந்தது. ஆனால் நான் வளரவில்லை.”

மாறன் தலைகுனிந்தான்.

சதாசிவம் அவன் தோளில் கை வைத்தார்.

“உன் சிலையில் குறை இல்லை மாறா. உன் ‘போதும்’ என்ற மனநிலையில்தான் குறை இருக்கிறது.”

அந்த வார்த்தைகள் மாறனின் உள்ளத்தைத் தொட்டன.

“நினைவில் வைத்துக்கொள்” என்றார் சதாசிவம்.

“உயர்வு என்பது மற்றவர்களை விடச் சிறப்பாக இருப்பது அல்ல; நேற்று இருந்த உன்னைவிட இன்று சிறப்பாக மாறுவதுதான்.”

மாறன் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“உன் உளி கல்லை மட்டும் செதுக்கக் கூடாது; உன் ஆணவத்தையும் செதுக்க வேண்டும்.”

 “குறைகளை ஏற்றுக்கொண்டு திருத்திக்கொள்பவனே உச்சியை அடைகிறான்.”

அந்த நொடியில் மாறனின் மனதில் இருந்த அகந்தை மெதுவாக உடைந்து விழுந்தது.

அவன் மீண்டும் உளியை எடுத்தான்.

இம்முறை அவன் செதுக்கியது புத்தர் சிலையை அல்ல.

தன்னையே…

சில நாட்களுக்குப் பிறகு சிலை முழுமை பெற்றது.

அதைப் பார்த்த தர்மகர்த்தா பிரமித்துப் போனார்.

“இது ஒரு கலைப்படைப்பு அல்ல. இது ஒரு தவம்!” என்றார்.

சதாசிவம் புன்னகையுடன் மாறனை நோக்கிப் பார்த்தார்.

“இது மாறனின் உழைப்பு. இன்று அவன் ஒரு சிறந்த சிலையை மட்டுமல்ல, உயர்வுக்கான சரியான பாதையையும் கண்டுபிடித்துவிட்டான்.”

மாறன் கண்களில் நன்றியுடன் குருவின் காலில் விழுந்தான்.

அன்று அவன் உணர்ந்த மிகப்பெரிய உண்மை இதுதான்:

“வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவது என்பது உலகை மாற்றுவது அல்ல; தினமும் நம்மை நாமே கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் செதுக்கிக் கொள்வதே உண்மையான உயர்வு.”

*****