“மாயத்தின் விளைவுதான் உணர்வுப்பூர்வமான படைப்பு” – கரன் கார்க்கி

‘மாயத்தின் விளைவுதான் உணர்வுபூர்வமான படைப்பு’

– எழுத்தாளர் கரன் கார்க்கி

 –பரிவை சே.குமார்

நமக்கு முந்தைய தலைமுறைகளின் வாழ்வியலை, மறைந்து கிடக்கும், மறைக்கப்படும் வரலாற்றுத் தடத்தை எந்தவிதப் பூச்சுமின்றி தனது எழுத்தில் கொண்டு வரும் வடசென்னைக்காரர். நாம் கணாத, நம் கண் முன் காணாமல்போன வரலாற்றை எழுதுவதற்கு இங்கே எழுத்தாளர்கள் இல்லை என்ற குறையை நீக்கியதுடன் உண்மைக்கு மிக நெருக்கமான எழுத்தையும் கொடுப்பவர்.

இவரை நான் கண்டு கொண்டது ‘மரப்பாலம்’ என்னும் அவரின் இரண்டாவது உலகப்போர் காலத்தை கதைக்களமாக்கிய நாவலின் வழிதான். சென்னையில் ஆரம்பிக்கும் கதை, மலேசியாவில் பயணித்து சயாம் (தாய்லாந்து) – பர்மா (மியான்மர்) இடையே மரப்பாலம் கட்டுவதில் அடிமைகளாய் இருக்கும் தமிழர்களும் ஆங்கிலேயர்களும் படும் வேதனைகளை விவரிக்கும் விதத்தால் கவர்ந்த நாவல். இதன் வாசிப்பின் போதுதான் கரன் கார்க்கி எப்படிப்பட்ட எழுத்தாளுமை என்பதை உணர்ந்தேன். அது குறித்து நானெழுதிய விமர்சனப் பார்வையை வாசித்தபின் தொடர்பில் வந்தவர் இன்று வரை எனக்கு ஒரு அண்ணனாகத் தொடர்வது என் பாக்கியம்.

ஏதோ ஒரு வகையில் நான் அவருக்கு இணக்கமானவனாக மாறியதால் அவரின் ‘சட்டைக்காரி’ மற்றும் ‘கருந்துளை’ நாவல்களை எழுத்தின் சூடு காயும் முன், அது புத்தகமாவதற்கு முன்னரே எனக்கு வாசிக்கக் கொடுத்தார். ஒரு பிரபல எழுத்தாளரின் நாவலை அச்சாகுமுன் வாசிக்கும் பாக்கியம் எல்லாருக்கும் கிடைத்துவிடாது, எனக்குக் கிடைத்தது என் பாக்கியம்.

மரப்பாலத்துக்குப் பின் கறுப்பர் நகரம் வாசித்து செங்கேனி – ஆராயியின் முடிவில் ஆடிப்போய்விட்டேன். எப்படிப்பட்ட கதைக்களம் அது. நாம் இழந்த சென்னையின் பக்கங்களை நமக்குக் காட்டிய நாவலில் அதுவும் ஒன்று. அதன்பின் சட்டைக்காரி, கருந்துளை வாசித்து, அது குறித்து எழுத்தாளருடன் நிறையப் பேசியிருக்கிறேன். சமீபத்தில் அவரின் முதல் நாவலான ‘அறுபடும் விலங்கு’ வாசித்து முடித்தபோது எனக்குத் தோன்றியது ஒன்றே ஒன்றுதான்… தனது முதலாவது நாவல் முதல் சமீபத்திய நாவல் வரை அவரிடம் வாழ்வியலைச் சொல்வதற்கும், சென்னையை காட்சிப்படுத்துவதற்கும் ஏராளமான செய்திகள் இருக்கிறது என்பதுதான். இன்னும் எத்தனை நாவல் எழுதினாலும் அத்தனையிலும் வாழ்வியலையும், மண்ணின் வரலாற்றையும் அவரால் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கமுடியும்.

அவரின் ‘மரப்பாலம்’ திரைப்படம் ஆக இருக்கிறது. வெள்ளித்திரையில் பாலம் கட்டும் காட்சிகளையும், போர்க்காட்சிகளையும் பார்க்கும் பாக்கியம் நமக்குக் கிட்டும் போது கரன் கார்க்கி எப்படிப்பட்ட எழுத்துக்குச் சொந்தக்காரர் என்பதை நாம் கண்டிப்பாக உணர்ந்து கொள்வோம், கொண்டாடுவோம்.

அவர் ஒரு சமரசமில்லாத எழுத்தாளர். தான் எழுதியது சரியில்லை என்றால் கிழித்தெறியவும் தயங்காத எழுத்தாளர். பேசும்போது பல உலக இலக்கியங்களைப் பேசும் எழுத்தாளர். தனது நாவல்களில் தத்துவார்த்த உரையாடல்களை தனித்துவமாய் எழுதும் எழுத்தாளர். சிறுகதையை விட நாவல் எழுதுவதுதான் எனக்கு ஏற்புடையதாகிறது. அதில்தான் ஒருவனின் வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழ்ந்து அனுபவிப்பதை சிறப்பாக கொண்டு வரமுடியும் என்று சொல்லும் எழுத்தாளர் கரன் கார்க்கி, தமிழின் தனித்துவமான எழுத்தாளர் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. அவரை ஒரு வட்டத்துக்குள் நிறுத்த முயல்வது சரியல்ல, அவர் தமிழ் எழுத்துலகம் கொண்டாட வேண்டிய முக்கியமான எழுத்தாளர்.

இதுவரை ‘அறுபடும் விலங்கு’, ‘கறுப்பு விதைகள்’, ‘ஒற்றைப்பல்’, ‘வருகிறார்கள்’, ‘மரப்பாலம்’, ‘கறுப்பர் நகரம்’, ‘சட்டைக்காரி’, ‘கருந்துளை’ என எட்டு நாவல்களையும், ‘திருடர்களின் கைகள் மென்மையானவை’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பையும் எழுதியிருக்கிறார்.

விண்மீனின் இரண்டாம் ஆண்டு தொடக்கத்தின் முதல் இதழை அண்ணனின் பேட்டி அலங்கரித்தால் இன்னும் சிறப்பாகும் என்று நினைத்தாலும், அவரின் பரபரப்பான பணிச்சூழலுக்கு இடையே கேட்டால் கிடைக்குமா என்ற ஊசலாடும் எண்ணத்தோடு தொடர்பு கொண்டபோது ‘நீ என் தம்பி… நீ கேட்டு நான் இல்லைன்னு சொல்லுவேனா’ என்று சொல்லி, சொன்னபடி எனது சாதாரணக் கேள்விகளுக்கு மிகச் சிறப்பான, விரிவான பதிலைத் தந்திருக்கிறார். அனைவரும் கண்டிப்பாக வாசிக்க வேண்டிய நேர்காணல் இது. எழுத்தாளர் கரன் கார்க்கிக்கு நன்றி.

இனி….

கரன் கார்க்கி – பெயர்க்காரணம் மற்றும் கடந்து வந்த பாதை பற்றி?

நான் என்னை உணர ஆரம்பித்த காலத்தில் அதாவது பதின்வயதின் இடைப்பகுதியில் ஏறக்குறைய 16 வயது நிரம்பும் சமயத்தில் நான் என்னை ஒரு முக்கியம் அற்றவனாக, வீணாக இருப்பதாக எனக்குள்ளே கவலைப்பட தொடங்கிய காலம் அந்த நேரத்தில் நான் செய்த, எனக்கு உவப்பான ஒரு வேலை நூலகங்களுக்கு செல்வது அங்குள்ள நூல்களை மிகத் தீவிர ஆர்வத்துடன் வாசிப்பது…

இந்த வாசிப்பின் வழியே நான் என்னை விடவும் இந்த உலகில் முக்கியமான பல விடயங்கள் இருப்பதை உணரத் தொடங்கியபோது, அதை குறித்து மற்றவர்களோடு பேசும்போது, மற்றவர்கள் என்னை கவனிக்க தொடங்கினார்கள். இந்தப் போக்கு எனக்கு மிகத் தீவிரமான ஆர்வமூட்டக்கூடியதாகவும், இந்த உலகை மேலும் புரிந்து கொள்வதற்கான ஒரு சூழலாகவும் அமைந்தது. தொடர்ந்து புத்தக வாசிப்பின் வழியே என்னை புதிய சிந்தனைகளால் நிரப்பிக் கொள்ள தொடங்கினேன்…

இந்த சூழலில் நான் கவிதைகள் எழுதுகிற ஒரு போக்கை கொண்டிருந்தேன். அவைகள் கவிதைகளா என்று எனக்கு தெரியாது ஆனால் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். பிறகு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கவிதை எழுதுவதை முற்றிலுமாக நிறுத்தி விட்டேன். ஏனெனில், மிக அசலான கவிதைகளை நான் நிறைய வாசிக்க தொடங்கியதால் அதைப் போன்று என்னால் செய்ய முடியவில்லை என்பதால் நான் கவிதைகள் எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டு சிறுகதைகள் எழுத ஆரம்பித்தேன். பிறகு சிறுகதையின் சாதனையாளர்களின் படைப்புகளை வாசிக்கும் போது எனது சிறுகதைகள் அந்த அளவுக்கு எனக்கு உவப்பாக இல்லாததால்… சிறுகதை எழுதுவதிலும் ஆர்வம் குறைந்துவிட்டது. ஏனெனில், என் சிறுகதைகளை எந்த பத்திரிக்கையும் வெளியிடவில்லை அதனால் நான் சோர்வடைந்தவனாக இருந்தேன்.  

பிறகு, அந்த காலகட்டத்தில் நான் நிறைய உலகின் பல பாகங்களை சேர்ந்த நாவல்களை வாசித்துக்கொண்டிருந்ததால் நாவலின் மீது எனது தீவிர கவனம் இருக்க, அந்த சூழலில் உலகின் மிகச்சிறந்த மனிதர்களுக்கிடையிலான ஏற்றத்தாழ்வுகளை பேசும் அலெக்சேய் ஹோலி எழுதிய ‘வேர்கள்’, மக்சிம்கார்க்கியின் ‘மூவர்’ மற்றும் ‘தாய்’ நாவல்கள், ரவீந்திரநாத் தாகூரின் ‘கோரா நாவல்’ , கே. டானியலின் படைப்புகள் எனக்குள் மிகப்பெரிய எண்ணங்களை உருவாக்கியது அப்போது எனது வாழ்வை, எனது சுற்றி இருக்கக்கூடிய மக்களின் வாழ்க்கையை நான் எழுத நினைத்து எழுத தொடங்கினேன்…

அவ்வளவு எளிதாக என்னால் எழுதிவிட முடியவில்லை. ஏனெனில், வாழ்வின் அனுபவத்திற்கும் வாசிப்புக்கும் இடையிலான மன கிளர்ச்சியில் எழுதுவதால்.. அவை படைப்பாக இல்லாமல் வெறும் உள்ளக் கிளர்ச்சியின் வடிகாலாகவே இருப்பதை நான் புரிந்து கொண்டேன். தொடர்ந்து எழுதுவதும் கிழிப்பதுமாகவே இருந்த சூழலில் எனக்கு ஒரு தெளிவு கிடைத்தது. வெறுமனே மேசையில் உட்கார்ந்து கற்பனை செய்து கொண்டிருப்பதால் ஒருபோதும் ஒரு படைப்பை உருவாக்கி விட முடியாது; சொந்த வலிகளோ வாழ்வின் மீதான சொந்த பார்வையோ இல்லாமல் ஒரு பக்கத்தை கூட நம்மால் எழுதிவிட முடியாது என்பதை புரிந்து கொண்ட நாளில் அந்த சமூகப் புரிதலை உருவாக்கிய பலரில் மிக முக்கியமானவராக மக்சிம் கார்க்கி இருந்தார். அதனால் எனது தாய் தந்தையர் எனக்கு வைத்த பெயரான தினகரன் என்ற பெயரில் பாதியையும், மக்சிம் கார்க்கியின் பெயரில் பாதியையும் இணைத்து ‘கரன் கார்க்கி’யாக மாறினேன்…

இலக்கிய மனம் தெளிவடைந்து கொண்டு வந்த சூழலில் கற்பனையாக எழுதுவதை நிறுத்தியதோடு எழுதிய சில ஆயிரம் கையெழுத்துப்பிரதிகளை கிழித்து வீசிவிட்டு என் சொந்த வாழ்வை, என்னை சுற்றியுள்ள மக்களின் வாழ்வை, என் நகரத்தை, அந்த நகரின்  மக்களின் சமூக வாழ்வியல் போக்கு இவற்றை எழுத தீர்மானித்து அதன் தரவுகளை வைத்துக்கொண்டு சில மனிதர்களின் வரலாற்றில் சம்பவங்களை தொகுத்து வைத்துக்கொண்டு எழுதத் தொடங்கியதுதான் என் முதல் நாவல். அந்த நாவல் மிகச் சிறப்பாக வந்த போது எழுதுவதின் தொழில்நுட்பம் மற்றும் எழுதுவதின் நோக்கம் புரிந்தது இப்படி பல விடயங்களை கடந்தே… எழுத்துப் பாதைக்கு வந்தேன்.

வடசென்னை மக்களின் வாழ்வியலை மட்டும்தான் தங்களின் எழுத்துக்களில் கொண்டு வருவீர்களா அல்லது மற்றவர்களின் வாழ்வியலையும் எழுத்தாக்குவீர்களா? சாமானிய மக்கள் எதிர்கொள்ளும் சமூகப் பிரச்சினைகளை மட்டுமே கதையாக்குவதன் காரணம் என்ன?

நான் பிறந்து வளர்ந்த பகுதி என்பதால் வடசென்னை வாழ்வியலை பேசுவதை தவிர்க்க முடியாது. ஆனால், வடசென்னை மட்டும் பேசுவேன் என்று நீங்கள் முடிவு பண்ணவும் கூடாது. என்னுடைய நாவல்களை வாசித்தால் அது புரியும். அதை விட முக்கியமான விடயம் வடசென்னை என்பதுதான் உண்மையான மெட்ராஸ். உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு நகரின் தென்பகுதி வளர்ச்சியடைய அதை தென் சென்னையென குறிப்பிட, இயல்பாக வட சென்னை தேக்கநிலைக்கு ஆளானது. ஆனால் வடசென்னையென்ற அந்த நிலப்பரப்பு உலகின் ஒரு குட்டி மாதிரி, ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் புதிய பண்பாடு, மற்றும் கலாச்சார மாற்றங்கள் அல்லது உலகின் மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப தன்னை மாற்றிக்கொண்ட, ஐரோப்பிய மன சாயல்கொண்ட ஒரு நகரம். இந்த நகரத்தில் டச்சு மற்றும் போர்சுகீசிய ஆங்கிலேய பண்பாட்டுடன் யூத மற்றும் வட இந்திய, தென்னிந்திய மக்களின் பண்பாட்டு சாயல் மற்றும் அவற்றின் பாதிப்புள்ள மெட்ராஸ் மொழி என பலதும் இங்குள்ளது… அது ஆர்வமூட்டக்கூடிய ஒன்று. அதை அவ்வளவு அழுத்தமாக யாரும் இலக்கியத்தில் கையாளாத்தால் நான் அதை செய்ய முயல்கிறேன் என்பது உண்மைதான். அதே நேரம் வட சென்னையை, அதாவது மெட்ராஸ் என்கிற சென்னையை மைய்யமாக வைத்து ஒட்டு மொத்த தமிழக வாழ்வியலையும் எழுதுகிறேன் என்பது எனது படைப்புகளை வாசித்தாலே புரியும்.

அதே நேரம் நான் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில் இருக்கிறதாலும் அதன் சமூக வாழ்வியல் மற்றும் அதன் சமூக பண்பாட்டு பழக்க வழக்கங்கள்  பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப் படுவதாலும் அதை என் படைப்புகளில் அதிகமாக பேச முயற்சி பண்ணுகிறேன், அது இயல்பாக நடக்கிற ஒன்று. அது ஒரு பெரிய நகரம் ஏழு, எட்டு விதமான சமூகங்கள் ஒன்றிணைந்து வாழக்கூடிய ஒரு பெரிய நகரம். அந்த நகரத்துக்குள்ள அடிதட்டு மக்கள் மற்றும் எளிய மக்கள் எவ்வளவு பிரச்சனைக்கு உள்ளாகிறார்கள் என்பதை பேசுறதுக்கு அதை ஒரு வாய்ப்பாக நான் பார்க்கிறேன்.

மற்றபடி வடசென்னையை மட்டும் தான் எழுதணும் அப்படின்றது கிடையாது. இப்போ என்னுடைய முதல் நாவலான ‘அறுபடும் விலங்கு’ நாவலில் வரக்கூடிய பேராசிரியர், மாணவர் அதில் வரக்கூடிய ஆண்டை, தாசி தொழில் செய்யும் சுலோச்சனா விஜயா… அவங்க சமூகத்துல பாதிக்கப்பட்டவர்களே தவிர அவங்க அடித்தட்டு மக்கள் கிடையாது என்றாலும் அப்படியான ஒரு பார்வை இருக்குது. அதே போல அதில் வரக்கூடிய சங்கரன் வாழுகிற ஊர், அவர்களது சமூகப்பார்வை, அவர்கள் பேசுகிற மொழியென வேறுபாடான விடயங்களை அந்த நாவல் பேசுகிறது. ஆனால், கரன் கார்க்கி வட சென்னை மட்டும்தான் எழுதுவான் என்கிற ஒரு பார்வை இருக்கத்தான் செய்கிறது. அது மேலோட்டமான நியாயமற்ற தட்டையான பார்வை.

சென்னையின் உழைக்கும் மக்களைப் பற்றி. அடிதட்டு விளிம்பு நிலை மக்களை பற்றி பேசுவதற்கான படைப்புகள் கடந்த நூறாண்டுல முழுமையா இல்லைன்னு சொல்ல முடியாது என்றாலும் அவர்களை மையப்படுத்திய நாவல்கள் 1990களுக்கு முன் இல்லவே இல்லை என்பதுதான் நிஜம். ஆனால், எளிய உழைக்கும் மக்களின் கதாபாத்திரங்கள்தான் இந்த சமூகத்தின் மிகப்பெரிய மாற்றங்களுக்கு, வளர்ச்சிக்கு ஆதாரமா இருக்கு. அவங்க தான் எல்லா விதமான கட்டுமானங்களையும் அடித்தளங்களையும் உருவாக்குறவங்களாவும் ஓட்டரசியலில் தீவிர பங்கேற்பாளராகவும் இருக்கிறார்கள். ஆனால், அந்த அடித்தளத்திலேயே நசுங்கி உரமாக மாறுகிற மக்களாகவும் அவர்கள்தான் இருக்கிறார்கள். அவங்கள பத்தி இலக்கியங்கள் பேசணும்ன்றது மிக அவசியமான ஒன்று.

இந்த நகரத்துல மட்டுமில்லாம ஒட்டுமொத்த மாநிலத்திலும், ஏன் ஒட்டுமொத்த நாட்டிலும் கூட மக்கள் இரண்டு விதமாக இருக்கிறார்கள். வர்க்கமாக மட்டுமின்றி சாதியாகவும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிற நிலையில் ஒன்னு உயர் வசதி இன்னொன்னு அடிமட்ட விளிம்பு நிலை. இது ரெண்டுமே ஒரே நாட்டுக்குள்ள ஒரே மண்ணுக்குள்ளதானே இருக்கு, அப்ப அத பத்தி பேச வேண்டிய அவசியம் இருக்குல்ல. அந்த விதத்துல நான் திரும்பத் திரும்ப அந்த மக்களப் பத்தி எழுத வேண்டிய தேவையும் அவசியமா இருக்கிறது. வடசென்னையை மட்டும் எழுதனும் என்று நமக்கு நோக்கம் இல்லை; அந்த நிலத்தில் தொடங்கி உலகம் முழுக்க பயணிக்க கூடிய கதாபாத்திரங்களை வடிவமைக்க வேண்டுமென்பதுதான் நமக்கு நோக்கம்.

என் அனுபவத்தில் உள்ள அனைத்தையும் அந்த படைப்புக்கு தேவையான எல்லை வரை போகவும் மனம் தயாராக இருந்தாலும் எப்போதும் படைப்பு நிர்பந்திக்கும் சூழலில் வட சென்னையை எழுதுகிறேன். வட சென்னையை மட்டும் தான் நான் எழுதுவேனென்று ஒருவன் புதினத்தை எழுதவே முடியாது. நான் வாழும் பகுதி, எனக்கு அதிகம் அனுபவம் தந்த பகுதி அதன் வழியாகவே நான் இந்திய நிலபரப்பு முழுதையும் இந்த உலகையும் பார்க்கிறேன். என் ஒப்பீடுகளுக்கு மிக முக்கியமான பரிசோதனை காலமாகவும் அது இருப்பதால் பெரும்பாலும் அந்த களத்தை மையமாக வைத்து ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தையும் வேற்று நிப்பரப்பையும் எழுதி இருக்கிறேன்.

முதல் நாவலான ‘அறுபடும் விலங்கு’ கிராமங்களில் இருந்து புலம்பெயர்ந்த மக்களை பேசுகிற நாவல். பிறகு நகரத்தில் படித்து விட்டு கிராமத்துக்கு போகிற ஒரு மாணவனின் வாழ்க்கை 1960-கள் முன்பாக நடந்த சம்பவங்களின் ஒரு சமூகப் போக்கை சமூக வாழ்வியலை ஒரு ஒட்டுமொத்த மாநிலத்தையும் பிரதிபலிக்கிற நாவலாக தான் அது இருந்தது. முக்கிய கதாபாத்திரம் கோபால் மெட்ராசுக்கு பிழைக்க வருகிறார். அப்படி வருகிறவரின் சூழலை அதில் பதிய வேண்டும் என்பதால் வடசென்னை அதில் ஒரு முக்கிய நிலப்பரப்பாக அமைந்து விடுகிறது. மற்றபடி பெரும்பகுதி நாவல் சென்னைக்கு வெளியில் தான் நடக்கிறது.

கடந்த நூறாண்டுகளில் எவ்வளவு நாவல்கள் எளிய உழைக்கும் மக்களை பற்றி பேசி இருக்கிறது என்ற கேள்வியை இதுவரை யாருமே எழுப்பியதில்லை. ஆனால், கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக உழைக்கும் மக்கள், சாமானிய மக்கள், எளிய மக்கள் இவர்களைப் பற்றிய படைப்புகள் வரும்போது இந்த கேள்விகள் எழுகிறது. வாழ்க்கையும், அதன் அனைத்து விதமான சாராம்சமும் ஒட்டுமொத்த மக்களிடமும் அவரவர் சூழலுக்கு ஏற்ப இருக்கிறது. பொருளாதாரத்தில் வளர்ச்சி அடைந்த சமூகங்களைப் பற்றிய படைப்புகளே பெரும்பாலும் தமிழகத்தின் நூற்றாண்டு கால நாவல் வரலாற்றில் இருக்கிறது. எப்போதாவது ஒரு துக்கடா போல எளிய மக்களை அவர்கள் கோடிட்டு காட்டுவார்கள் அதனால் எளிய உழைக்கும் மக்கள் வாழ்வில் இருக்கக்கூடிய முழுமையை பேச வேண்டும் என்பது எனது நோக்கமாக இருப்பதால் பெரும்பகுதி எளிய மக்களின் வாழ்வை பற்றி பேசும் படைப்புகளாக இருக்கிறது. அதற்கான தேவையும் அவசியமும் இருப்பதாக கருதி எழுதுகிறேன்.

அதே நேரம் சாமானிய மக்களை மட்டுமே வைத்து ஒரு சமூகத்தை, ஒரு சமூக வரைபடத்தை முழுமையாக பூர்த்தி செய்து விட முடியாது… அனைத்து தரப்பையும் எழுத வேண்டும். எல்லா தரப்புக்கும் அவரவர் நியாயம் இருக்கும்; எல்லா தரப்புக்கும் ஒரு சிக்கல்கள் இருக்கும்; எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஆயிரமாயிரம் பிரச்சனைகள் இருக்கும் அனைத்தையும் பேச வேண்டியது தான் எழுத்தாளனின் கடமை. ஆனால், சமூகப் பொருளாதார ரீதியாக, அரசியல் ரீதியாக விழிப்புணர்வு ரீதியாக யார் மிக மோசமாக வஞ்சிக்கப்படுகிறார்களோ அல்லது பாதிக்கப்படுகிறார்களோ அந்த கொந்தளிப்பான வாழ்க்கையை எழுத வேண்டும் என்பது மிக அவசியமாக எனக்குப்படுகிறது. அதன் அடிப்படையில் நான் எழுதுவதையும் தவிர்க்க முடியாது.

சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறீர்கள என்றாலும் நாவல்களுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுப்பதன் காரணம் என்ன? அதேபோல் ஒவ்வொரு நாவலுக்கும் இடையில் அதிக இடைவெளி எடுப்பதற்கான காரணத்தையும் தெரிஞ்சிக்கலாமா? 

ஆமாம், நான் சிறுகதைகள் எழுதி இருக்கிறேன், அதன் ஒரு தொகுதியை ஒரு பதிப்பகத்தில் கையெழுத்து பிரதியாக தந்திருந்தேன். அவர்கள் சில காலம் கழித்து அது காணாமல் போய்விட்டது என்று சொல்லிவிட்டார்கள்… என்னிடம் வேறு பிரதியும் இல்லை. பிறகு, அதை நினைவில் வைத்து வேறு சில கதைகளை எழுதி, ஒரு பத்தாண்டு காலத்தில் எழுதியதில்  பத்துக் கதைகளை உயிர்மை பதிப்பகம் தொகுப்பாக கொண்டு வந்தது என்பதை தவிர சிறுகதைகள் மீது எனக்கு ஒரு பெரிய ஆர்வம் இல்லை. காரணம், நாவல் வடிவம் எனக்கு மிக வசதியான ஆர்வமூட்டக்கூடிய ஒன்று. ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்வையும் ஒரு நாவலில் எழுதிவிட முடியும். சிறுகதையில் அது சாத்தியமில்லை.

நம் வாழ்நாளில் எப்போதோ சந்தித்த கதாபாத்திரங்களுக்கு நாவலின் வழியே அழுத்தமாக உயிர் கொடுக்க முடியும். கடந்த கால, நிகழ் கால காட்சிகளை உருவகப்படுத்த முடியும். மாயங்களை, எதார்த்தங்களை, புனைவுகளை, வரலாறுகளை, விமர்சனங்களை, ஒவ்வாமையை இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ நாவலில் செய்து பார்க்க முடியும்… நான் அப்படிதான் செய்து பார்க்கிறேன். எனது புதினங்கள் வரலாற்றின் மீதான புனைவாகவே நான் புனைய முயல்கிறேன். நாவலின் வழியே நீங்கள் பூமியின் எந்த பகுதிக்கும் நகர்ந்து போய் அதை காட்சியாகவோ கதாபாத்திரமாகவோ மாற்றி விட முடியும். அந்த வசதி நாவலில் உண்டு என்பதை உணர்ந்திருக்கிறேன். அதனால் எனக்கு நாவல் வடிவம் மிக வசதியானதாகவும் இயல்பானதாகவும் இருக்கிறது. அது நிறைய காலத்தை எடுத்துக் கொள்ளும் என்பதுதான் அதன் ஒரே சச்சரவு.

என்னளவில் எப்போது ஒரு நாவல் முடிந்து விட்டதாக கருதுகிறேனோ அப்போதுதான் அந்த நாவல் தொடங்குவதை கண்டுணர்ந்தவன் ஆகிறேன். ஒரு நாவல் முழுமை அடைவதற்கு ஒன்றரை ஆண்டு காலத்துக்கு மேல் ஆகிறது. பிறகு, அதை செப்பமாக்கி அழகாக்குவதென ஓயாமல் அதில் வேலை செய்ய வேண்டும் என்றால் இன்னும் ஒன்றரை ஆண்டு காலம் தேவைப்பட்ட பிறகுதான் அந்த நாவலில் எனது பங்களிப்பு ஏதும் இல்லை என்ற நிலைக்கு வர முடிகிறது.   அதனால் ஒரு படைப்புக்கும் அடுத்தப் படைப்புக்கும் அதிக இடைவெளியிருப்பதை என்னால் மறுக்க முடியாது.

இணையத்தில் தேடி வரலாற்று நாவல்கள் எழுதுவோர் மத்தியில் தாங்கள் பார்த்து வளர்ந்த மக்களின், தங்களுக்கு முந்தைய தலைமுறையினரின் வாழ்வியலை, நிலம் சார்ந்த அடையாளத்துடன் கதையாக்கும் எண்ணம் தங்களுக்கு எப்படித் தோன்றியது..?

இணையத்தை வைத்து ஒரு நாவலை எழுத முடியும் என்று நான் நிச்சயம் நம்பவில்லை. ஆனால், இன்றைய தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி தந்திருக்கிற மிக அற்புதமான ஒரு நுட்பம் இணையம்… இணையம் நமக்கு தகவல்களை தரலாம் ஆனால் படைப்பை படைப்பாளன்தானே செய்ய வேண்டும்.

ஒரு நாவல் எழுதும்போது பல புத்தகங்கள் நமக்கு தேவைப்படும் குறிப்பாக கடந்த காலத்தை அறிந்து கொள்ள புத்தகங்களின் இடத்தை இப்போது இணையம் செய்வதை மறுக்க முடியாது. ஆனால் இணையத்தை வைத்து ஒரு படைப்பை உருவாக்கும் வாய்ப்பு மிக குறைவுதான். அப்படி யாராவது முயற்சிப்பார்கள் என்பதை பற்றி எனக்கு யோசனை கிடையாது. அதே நேரத்தில் கடந்தகால வாழ்வியல் பின்புலங்கள், சமூக வாழ்வியல் போக்கு, பொருளாதாரம், சமூக சச்சரவுகள் இவற்றையெல்லாம் பேசுவதற்கு நிகழ்காலம் மட்டும் போதுமானதாக நான் கருதவில்லை. அதற்கு கடந்த கால சூழலையும் படைப்பாக்கும் தேவை நமக்கு இருக்கிறது… இந்தப் புரிதல் மட்டுமே என்னை எழுத்தாளன் ஆக்கியது.

காரணம், நான் முதல் நாவலுக்கு முன்பு சில ஆயிரம் பக்கங்கள் எழுதி குவித்து ஆனால் அவையெல்லாம் வெறும் குப்பைகள் என்று சுயமாக உணர்ந்து என்ன எழுத வேண்டும் என்று குழம்பிய நாட்களில் தெளிவடைந்து என்னை என் சூழலை எழுத வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால், நான் என்பது ஒன்றுமற்ற வெற்று கதாபாத்திரமாகத் தோன்ற அதற்குப் பதிலாக நான் என்பது நான் மட்டுமில்லை என் முன்னோர்கள், என்னை சுற்றி உள்ளவர்கள், என் சமூக வாழ்க்கை, என் பகுதியில் உள்ள அனைத்து மாந்தர்கள், அவர்களின் அழகியல், சமூகவியல், பொருளாதாரம், சச்சரவுகள் இது எல்லாம் தான் நான் என்ற புரிதலுக்கு வந்தபோது நான் எழுத தொடங்கினேன். அது சரியான எழுத்தாகவும் எனக்குப் பட்டது. அந்த சரி என்பது கடந்த காலத்திலிருந்து தான் நிகழ்காலத்தை புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று உணர்ந்தேன். நிகழ்காலத்தில் இருந்து தான் எதிர்காலத்தை திட்டமிட முடியும் என்ற புரிதலும் உண்டான போது தான் கடந்த கால தலைமுறை வாழ்க்கையை படைப்பாக்கும் போக்கு என்னில் நிகழத் தொடங்கியது.