“நாவலே உகந்த வடிவம்” – எழுத்தாளர் சித்ரா சிவன்

       காலாண்டிதழின் உதவியாசிரியர், தமுஎச பெண்கள் கிளையின் தேனி மாவட்டத் தலைவர், எழுத்தாளர் என சுற்றிச் சுழலும் பணிகளை எப்படிச் சமாளிக்கிறீர்கள்..? 

எழுத்து எனக்கு வேலை அல்ல; அது என் ஆர்வம். அதனால் இந்தப் பொறுப்புகள் தனித்தனியாகத் தெரியவில்லை. காலாண்டிதழ் பணியில் வாசிப்பும், புதிய குரல்களைத் தேடுவதும் நடக்கிறது. தமுஎகச பெண்கள் கிளைச் செயல்பாடுகள் மனிதர்களை நெருக்கமாக அறிய உதவுகின்றன. அந்த அனுபவங்களே எழுத்தாகவும் மாறுகின்றன. 

நேரத்தைப் பிரித்து வைத்துக் கொள்வதைவிட, மனதைச் சிதறவிடாமல் வைத்துக் கொள்வதே முக்கியம் என்று நினைக்கிறேன். எல்லாவற்றையும் முழுமையுடன் செய்ய முடியாத நாட்களும் உண்டு. ஆனால் பெண்கள், இலக்கியம், சமூகப் பணி — இவை மூன்றும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தவையாக இருப்பதால் சோர்வைக் காட்டிலும் அர்த்தம்தான் அதிகமாக உணரப்படுகிறது. 

         தற்போது எழுதும் எழுத்தாளர்களில் தங்களைக் கவர்ந்தவர்கள் யார்? ஏன்? 

ஒரே பெயரைச் சொல்லிவிட முடியாத நிலைதான் இன்று தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் இருக்கிறது. புதிய கதைக்களங்கள், வித்தியாசமான கதைக்கருக்கள், நாவல் மற்றும் சிறுகதைகளின் மரபான வடிவமைப்புகளை உடைத்து மேற்கொள்ளப்படும் புதுமையான முயற்சிகள்—இவை அனைத்தும் சமகால எழுத்தை மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் எதிர்பார்ப்புடனும் வாசிக்கத் தூண்டுகின்றன.

 சமீபத்தில் ஆதிரன் எழுதிய ‘மாயக்கண்ணி’ சிறுகதைத் தொகுப்பை வாசித்தபோது, அந்த அனுபவம் நீண்ட நேரம் மனத்திலிருந்து அகலவில்லை. மொழியின் மயக்கம், கற்பனையின் பரப்பு, கதைகளின் உள்ளார்ந்த உளவியல் ஆழம்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்த அந்தத் தொகுப்பு, உலகச் சிறுகதைகளின் வரிசையில் வைத்து பேசப்பட வேண்டிய படைப்பு என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியது. அதேபோல் கரன் கார்க்கி, நரன், என். ஸ்ரீராம், திருச்செந்தாழை, மயிலன் ஜி. சின்னப்பன், கே.என்.செந்தில், சரவணன் சந்திரன், ப்ரிம்யா கிராஸ்வின், லாவண்யா சுந்தர்ராஜன், அனுராதா ஆனந்த் ஆகியோரின் எழுத்துகளும் என்னை ஆழமாகக் கவர்ந்தவை. 

ஒவ்வொருவரும் தனித்தனி மொழிநடையுடனும், வாழ்வைப் பார்ப்பதற்கான தனிப்பட்ட அகநோக்குடனும் எழுதுகிறார்கள். அவர்களின் கதைகளில் வாழ்க்கையின் புதிர்கள் மட்டுமல்ல, மொழியின் புதிய சாத்தியங்களும் திறக்கப்படுகின்றன. 

உண்மையில், இது முடிவடைந்த பட்டியல் அல்ல. தொடர்ந்து வாசித்துக்கொண்டே இருக்கும்போது, இந்தப் பட்டியலில் புதிய பெயர்கள் இணைந்துகொண்டே இருக்கும் என்பதே சமகால இலக்கியத்தின் மிகப் பெரிய நம்பிக்கை. 

     எழுதும் போது அந்த படைப்பு அடுத்தக் கட்டத்திற்குச் செல்லாமல் பாதியிலேயே நின்று விடும் போது தடுமாறியதுண்டா?

இந்தப் பிரச்சினையை எதிர்கொள்ளாத எழுத்தாளர்கள் அநேகமாக இருக்க மாட்டார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். அப்படி நடக்கும் போது சிறிது காலத்திற்கு அதைத் தொடாமல் விலகி இருப்பது நன்மையில் முடியும். அந்த சிறிது காலம் என்பது சிலருக்கு சில தினங்களாகவோ இன்னும் சிலருக்கு வாரங்களாகவோ பிறருக்கு மாதமாகவோ கூட இருக்கலாம். பிறகு எழுதினால் அந்தச் சிக்கல் சாதாரணமாகத் தீர்ந்து விடுவதை உணரமுடியும்.