சிலேடையில் சிக்கிய சோழம் – பகுதி 1

சிலேடைச் சுவடியின் சதி

–  கங்கா (காங்கேயன் பசுபதி)

உப்பளக் காற்றும், ஓங்கி ஒலிக்கும் கடலலையின் முழக்கமும் நாகைப் பெருந்துறையின் நள்ளிரவுக்கு உயிரூட்டின. பாய்மரக் கம்புகளில் உரசிக் கடந்த காற்று சீழ்க்கையொலி எழுப்ப, கடலன்னையின் மடியில் அசைந்தாடி மிதந்தன மாபெரும் மரக்கலங்கள். சாவகத் தீவிலிருந்து வந்திறங்கிய நறுமணப் பொருட்களின் வாசனையும், புதிய தேக்கு மரங்களின் நெடியும் அந்த நள்ளிரவுக் காற்றில் செவ்வனே கலந்திருந்தன. கார்மேகங்கள் நிலவை முழுதாய் மறைத்திருக்க, அந்த மையிருட்டிலும் சோழர்களின் கடற்படை, விடிந்தால் பகைவனின் குருதி குடிக்கும் பெருஞ்சீற்றத்தை உள்ளடக்கி அமைதியாகப் பதுங்கியிருந்தது.

மூன்று வீரர்கள் கைகோர்த்துக் கட்டியணைத்தாலும் அகப்படாத தடிமன் கொண்ட பாய்மரங்கள், விண்முட்டும் அரண்மனைக் கோபுரங்களென எழுந்து நின்றன. இப்பாய்மரங்கள் அனைத்தும் மாமன்னர் ராஜேந்திர சோழர் நேரில் விடுத்த வாய்மொழி ஆணையைத் திருமந்திர ஓலை அதிகாரி செவிமடுத்து எழுத்தாக்கிய ‘திருவாய்க்கேழ்வி’யின்படி, கடாரப் படையெடுப்புக்காகப் புதிதாகக் கட்டப்பட்ட பெரும் நாவாய்களுக்காக உருவாக்கப்பட்டவை. ஆங்காங்கே எரிந்த பந்தங்களின் செந்நிற ஒளியில், அந்தப் பாய்மரங்களின் உச்சியில் கட்டப்பட்டிருந்த சோழப் புலிக்கொடி வீறுடன் பறக்க, துறைமுகத்தின் மணற்பரப்பில் விழுந்த பெரும் நிழல்கள் அதன் அசைவோடு சேர்ந்து நடனமாடின.

பல்வேறு தேசத்து வணிகலன்கள் கூடும் அங்கே, சீனத்துப் பட்டும் ஸ்ரீவிஜயத்துக் கற்பூரமும் மலைமலையாய்க் குவியும். சோழரின் கடல் வணிகப் பாதையைச் சீனக் கடல்வரை சீண்டிய கடாரத்து வேந்தன் சங்கிராம விஜயதுங்கவர்மனுக்குப் பாடம் புகட்ட, ராஜேந்திரர் தீட்டிய மாபெரும் சூளுரையே இந்தப் படையெடுப்பு. அகில், சந்தனம், ஏலக்காய் வாசனையோடு கடல் உப்பின் நெடியும் வீசிய அந்தத் துறைமுகக் காவலரணில், மாமன்னரின் மெய்க்காப்பாளர்களான வேளைக்காரப் படையினரின் வாள் முனைகள் பந்த ஒளியில் மின்னி மறைந்தன.

துறைமுகத்தின் ஆரவாரத்திலிருந்து சற்றுத் தள்ளி, காரிருள் கவிந்த மரங்களடர்ந்த பகுதியில் அமைந்திருந்தது பூவணத்தின் விடுதி. பூவின் மென்மையும், வாளின் கூர்மையும் ஒருங்கே வாய்க்கப் பெற்றவள் அவள். அவளது காந்தக் கண்களில் உறையும் மர்மம், அவளைச் சிலருக்குத் தெய்வத் தன்மை பொருந்திய ‘ஏகவீரி’யாகக் காட்டியது. பல்வேறு தேசத்து மொழிகளும், மறைவான செய்திகளும் தடையின்றிப் புழங்கும் இடம் அது. சோழப் படைவீரர்கள், பல தேசத்து ஒற்றர்கள், வேற்றுநாட்டு வணிகர்கள் என அந்தி சாய்ந்தால் கூடும் அந்த விடுதியின் பின்புறம்… காரிருள் கவிந்த மரத்தடியில் கத்தியொன்று இருளைக் கிழித்தது. தன்னுயிரைக் காக்க அல்ல, தன்னுள் இருக்கும் மறைபொருளைக் காக்க அவன் போராடினான். ஆனால் நெஞ்சில் ஆழமாக இறங்கிய குத்து அவனை வீழ்த்தியது. நள்ளிரவின் இருண்ட அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு மரண ஓலம் அதிர்ந்தது.

பொழுது புலர்ந்தது. நாகைப் பெருந்துறை வழக்கம் போல் சுறுசுறுப்படைந்தது. வீதிகளில் புரவிகளின் குளம்பொலியும் போர் முரசொலியும் எழத் தொடங்கின. ஆனால், பூவணத்தின் விடுதிக்குப் பின்புறம் இருந்த மரத்தடியில் மட்டும் மரணத்தின் குளிர்ந்த அமைதி குடிகொண்டது.

சோழ ஒற்றர் படையின் தேர்ந்த வீரன் சாத்தன் நெஞ்சில் ஆழமாகக் குத்துப்பட்டுக் கிடந்தான். உடலெங்கும் வழிந்த செங்குருதி உறைந்து கறுத்துப்போயிருந்தது. அவனது வலதுகை எதையோ இறுகப் பிடித்தபடி மரத்திருந்தது. சடலத்தை முதலில் கண்ட மூத்த வீரன் கோதண்டன், செய்தி அனுப்பித் தண்டநாயக்கர்களை வரவழைத்திருந்தான்.

புரவிகளிலிருந்து மிடுக்குடன் இறங்கினர் சோழக் கடற்படையின் இரு பெரும் தண்டநாயக்கர்கள். அகன்ற மார்பும், வேல் போன்ற தீர்க்கமான பார்வையும் கொண்டவன் வீரமாறன். அவனுடன் வந்த பழையனோ, வீரத்தை விடச் சூழ்ச்சியை அதிகம் நம்புபவன். அவனது வலது கன்னத்துத் தழும்பு, கடந்த காலப் போர்களின் கோர எச்சமாகத் தெரிந்தது. புரவியிலிருந்து இறங்கிய வீரமாறனின் விரல்கள், இடுப்பில் தொங்கிய வாளின் பிடியைச் சுற்றியிருந்த தோல்பட்டையை இறுகப் பற்றின.

“பழையா! சாத்தன் பல கடல்கள் கடந்த தேர்ந்த ஒற்றன். மாமன்னரின் திருவாய்க்கேழ்வியின்படி நிகழவிருக்கும் கடாரப் படையெடுப்புக்கு முன் இவன் கொலையுண்டிருக்கிறான் என்றால்… பெரும் சதிவலை நம்மைச் சுற்றிப் பின்னப்படுகிறது”

சாத்தனின் உயிரற்ற உடலைக் குனிந்து நோக்கினான் பழையன். வடுவுள்ள வலது கன்னத்தைத் தடவியபடி, உதட்டோரம் ஏளனப் புன்னகை ஒன்று அரும்பியது. “ஓலைக்காக உயிர் கொடுப்பவன்தான் ஒற்றன். உயிர் போனாலும் ஓலையைக் காப்பான். பேரரசின் வரம்புமீறிய பெருமைக்காகப் பலியாகும் இத்தகைய எளிய வீரர்களின் மரணம், குடிசையில் ‘விதவைச் செய்தி’. உனக்கு இது தேசப் பாதுகாப்பு. எனக்கு இது வெறும் சடலம். இவன் மனம் தளரவில்லை, உயிர் மட்டுமே தளர்ந்திருக்கிறது. இன்று சாத்தன். நாளை நம்மைப் போன்ற தளபதிகளின் தலைகளும் இப்படியே உருளக்கூடும்”

“இப்போது அரசியல் பேசும் நேரமல்ல” உறுதியாக நோக்கினான் வீரமாறன். “கடாரம் நம் வணிகப் பாதையை முடக்கியிருக்கிறது. பேரரசரின் வியூகங்களை விமர்சிக்க நமக்குத் தகுதியில்லை. கொடுக்கப்பட்ட கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து வாள் பிடிப்பது மட்டுமே நம் கடமை”

“வாள் பிடிக்கும் கரங்களுக்கு மூளை இருக்கக் கூடாது என்பதுதான் அரச தர்மமா தளபதியாரே?” முணுமுணுத்தான் பழையன். “வணிகப் பாதை ஒன்றினைத் திறக்க, நூறு வீடுகளின் கதவுகள் நிரந்தரமாக மூடப்படுகின்றனவா என்பதையும் எப்போதாவது சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். நீ எதற்கெடுத்தாலும் தேசப் பாதுகாப்பு, பேரரசின் கவுரவம் என்று பதறுகிறாய் மாறா” சடலத்தையும் வீரமாறனையும் அவனது பார்வை மாறி மாறி நோக்கியது. அதில் தெரிந்தது வெறும் ஏளனம் மட்டுமல்ல, பேரரசின் மீதான ஒரு தீராத வன்மத்தின் நிழலும் கலந்திருந்தது என்பதை வீரமாறன் அப்போது உணரத் தவறினான். “இந்தப் பூவணத்தின் விடுதியில், ஏதோவொரு விலைமகளுக்காக இவன் வாள் சுழற்றிச் செத்திருப்பான். அங்கே பார்… மரத்துப் போன அவன் கையில் பனையோலை ஒன்று கிடக்கிறதே”

பழையன் குனிந்து சாத்தனின் இறுகிய விரல்களை முறுக்கித் திறந்தான். குருதி தோய்ந்த அந்த ஓலையை விரித்தான். அதிலிருந்த வரிகளைப் படித்ததும் வாய்விட்டுச் சிரித்தான்.

“நான் சொன்னதுதான் நிஜம். எந்தப் பெண்ணுக்காகவோ சாத்தன் தன் உயிரை விட்டிருக்கிறான். இது காதல் கவிதை” ஓலையைச் சுழற்றி வீரமாறனிடம் காட்டினான். “கீழே ‘கங்கா’ என்று கைச்சாத்திட்டிருக்கிறது. கோழைக் கவிஞன் ஒருவன், பெண் பெயரைப் புனைப்பெயராகச் சூட்டிக்கொண்டிருக்கிறான் போலும்”

பழையன் அந்தப் பாடலை நையாண்டியுடன் ராகமிட்டு வாசித்தான்:

“செவ்வானங் கார்த்திகைமீன் சேர்ந்தவங் கந்திரும்ப

எவ்வாரும் மாநக் கரமடைந் – தவ்வேளை

மன்னவனுந் தேவி மகிழ்ந்துடனே புல்குவரால்

கன்னியிவள் நெஞ்சங் களித்து!”

வீரமாறனின் தொண்டை வறண்டது. மூச்சுக்காற்று கனத்தது. மாறனின் கண்கள் அந்த வரிகளில் நிலை குத்தி நின்றன. அந்த வரிகள் முந்தைய நாள் தான் சுயமாக வடித்தெடுத்தவை! ‘கங்கா’ என்ற தன் மறைப் புனைபெயரில் எழுதிய ஓலை, எப்படி ஒற்றன் சாத்தன் கைக்கு வந்து சேர்ந்தது? காவலையும் மீறித் தன் கூடாரத்திற்குள் நுழைந்து இதைத் திருடிய நிழல் யார்? எண்ணற்ற வினாக்கள் அவன் மனதை அலைக்கழித்தன.

மாமன்னரின் போர்த் திட்டம் அம்பலமாகிவிடும் என்ற அச்சத்தை விட, அந்தப் பாடல் கிளறிய பழைய அவமானக் காயமே வீரமாறனை அதிகம் வதைத்தது.

“வாளைச் சுழற்றும் கைக்கெல்லாம் எழுதுகோல் வசப்படாது மாறா! கத்தி பிடிப்பவனுக்குக் கவிதை எதற்கு?”

பத்தாண்டுகளுக்கு முந்தைய அந்த ஏளனக் குரல் அவன் செவிகளில் மீண்டும் பேரொலியாய் அதிர்ந்தது. அன்று அரசவைக் களஞ்சியத்தில் தான் எழுதிய வெண்பாவை வாசித்த மூத்த புலவர், தளை தப்பியுள்ளது என்று கூறிப் பரிகசித்தபோது எழுந்த சிரிப்பொலிகள்… அன்றைய அவமானம் வடுவாக இன்னும் அவன் நெஞ்சில் தங்கியிருந்தது. வாளின் காயங்களைப் பெருமையாகக் காட்டிய வீரமாறன், சொல்லால் பட்ட வடுவை நெஞ்சுக்குள் புதைத்து, தான் கவிஞன் என்பதை இதுநாள் வரை எவருக்கும் தெரியாமல் காத்து வந்தான்.

அவனது கைகள் மெலிதாக நடுங்கின. ஆனால், அதை வெளிக்காட்டாமல் வாளின் பிடியை மேலும் இறுக்கிக் கொண்டான்.

சலங்கை ஒலி காற்றில் மெல்ல மிதந்து வந்தது. தளிரடிகளில் சிலம்புகள் ஒலிக்க, பேரரசவையின் மறைபொருள் ஆய்வுக் குழுத் தலைவி வீரசோழி அங்கே வந்து நின்றாள். இலக்கணங்களில் தேர்ந்தவள். எழுத்துக்களை மட்டுமல்ல, மனிதர்களின் அகத்திரைகளையும் வாசிப்பதில் அதீத வல்லமை படைத்தவள்.

“வாருங்கள் தேவி” அவளைக் கண்டதும் சற்றே தலைபணிந்த பழையன், “இது சாதாரணக் கொலைதான். குருதி தோய்ந்த இந்த ஓலையில் கங்கா என்பவன் எழுதிய காதல் கவிதை கிடக்கிறது” என்று ஓலையை உதாசீனமாக நீட்டினான்.

அதை வாங்கிய வீரசோழியின் கூரிய கண்கள் அந்த வரிகளுக்குள் ஊடுருவின. அவளது வளைக்கரங்கள் அசைவின்றி நின்றன. அந்த நொடியே, முகத்தில் கலக்கமும், அரசவைக்கே உரிய அதிகார மிடுக்கும் குடிகொண்டன.

“பழையா! உன் கண்கள் வாளுக்கு மட்டுமே பழக்கப்பட்டவை. அதனால் இது உனக்குக் காதல் கவிதையாகத் தெரிகிறது. போர்க்களத்தில் வாள் முனைகள் எதிரியைத் தற்காலிகமாகவே வீழ்த்தும். ஆனால் ஓலையில் ஒரு புள்ளி மாறினாலும் அது ஒரு பேரரசையே வீழ்த்தும். வாளின் கூர்மையை விட மதியின் கூர்மை கொடியது. இது சிலேடை என்னும் இருபொருள் படும் இலக்கிய உத்தியில் எழுதப்பட்ட மிக முக்கியமான மறைச் செய்தி. சொற்களைக் கொண்டு சோழப் பேரரசின் தலைவிதியை நிர்ணயிக்கும் சூழ்ச்சிவலை இது!”

வீரசோழியின் சுட்டெரிக்கும் சொற்கள் பழையனைச் சீண்டின. அவனது வலது கன்னத் தழும்பு சிவந்து துடித்தது. முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டாவிட்டாலும், உள்ளூர மூண்ட நெருப்பு அவனது நெஞ்சைப் புகைத்தது.

“இருபொருள் தரும் சங்கேதக் கவிதையா? என்ன சொல்கிறீர்கள் தேவி?” அதிர்ச்சியைக் குரலில் செவ்வனே மறைத்துக் கேட்டான் பழையன். அங்கே நின்றிருந்த வீரமாறனின் இதயம் ஒரு பெரும் முரசம்போல அடித்துக் கொண்டது.