சிலேடையில் சிக்கிய சோழம் – பகுதி 2 ஏகவீரியின் இருள் புன்னகை

பகுதி 2: ஏகவீரியின் இருள் புன்னகை

கங்கா (காங்கேயன் பசுபதி)

முன்கதை சுருக்கம்: நாகைப் பெருந்துறையில் சோழ ஒற்றன் சாத்தன் மர்மமான முறையில் கொல்லப்படுகிறான். அவனது கைவசமிருந்த ஓலை, காதல் கவிதை போலத் தெரிந்தாலும், உண்மையில் சோழரின் கடாரப் படையெடுப்புத் திட்டத்தை மறைத்துக் கூறும் சங்கேதக் குறியீடு என்பதை வீரசோழி கண்டறிகிறாள். ‘கங்கா’ எனும் புனைபெயரில் இயங்கும் துரோகி ஒருவன் சோழப்படையின் போர்த் திட்டத்தை எதிரிகளுக்கு விற்று வருவதை அந்தக் கவிதை உறுதிப் படுத்துவது போல் இருக்கிறது.

இனி….

சாத்தனின் உறைந்த உதிரமும், அந்தச் சிலேடைச் சுவடியும் நாகப்பட்டினத்தின் காரிருளை இன்னும் அடர்த்தியாக்கின. ஒற்றர்களின் வலை பின்னப்படும் அந்த இருளில், மறைபொருள் ஆய்வாளர் வீரசோழியின் பார்வை காரிருளையும் பிளந்து, வீரமாறனின் முகத்தில் மறைந்திருக்கும் உண்மையைத் தேடியது. அவள் விழிகள், தீப்பந்த ஒளியிலும் சலனமற்று நின்ற வீரமாறனின் முகத்தில் எழும் நுட்பமான உணர்வு மாற்றங்களையும் கூர்ந்து நோக்கின. வீரமாறன், போர்க்களத்தின் ஆயிரம் வாள்வீச்சுகளைக் கண்டவன். உள்ளத்தின் தத்தளிப்பை முகத்தில் சற்றும் வெளிக்காட்டாமல், பெரும் பாறையைப் போலக் கலக்கமின்றி நின்றான்.

 “உண்மைதான் தேவி,” வீரமாறனின் குரல், காற்றைக் கிழிக்கும் கூர்வாள் எனத் துல்லியமாக ஒலித்தது. “இக்கவிதையைப் படைத்தவன் ஏதோ வெறுமொரு கவிஞனல்ல. பேரறிஞன், அதே சமயம் பெரும் பித்தன். சாத்தனின் கையில் இந்தச் சுவடி எப்படிச் சேர்ந்தது, இதைத் தந்தது யார் என்பதைக் கண்டறிந்தால், அந்த நிழல் மனிதன் கங்காவை நாம் நெருங்கிவிடலாம்.”

“அப்படியானால் நம் படையிலேயே வஞ்சகன் புகுந்துவிட்டானா?” பழையனின் குரலில் நஞ்சு கலந்திருந்தது. அவனது விரல்கள் வாளுறையை இறுகப் பற்றின. அவனது கன்னத்துத் தழும்பு சினத்தில் துடித்தது. “போர் முரசறைந்து வேளைக்காரப் படையினரை அணிதிரட்டுங்கள். அந்த ‘கங்கா’ எவன் என்று கண்டறிந்து, அவன் தலை நாகப்பட்டினத்து வீதியில் உருளட்டும்!”

வீரசோழி ஓலையை மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள். “வேண்டாம் பழையா! முரசறைந்தால், எலி வளையில் ஒளிந்து கொள்ளும். அல்லது, வலையறுத்துத் தப்பிச் செல்லும். இதனைப் பொறுமையுடனும் நிதானத்துடனும் தான் சீர்தூக்க வேண்டும்.”

அவர்கள் பூவணத்தின் விடுதியை நோக்கி நடந்தனர். தூரத்தில், கடாரப் படையெடுப்பிற்காக உயர்ந்து நிற்கும் நாற்பது துடுப்பாட்கள் இழுத்த நாவாய்களின் மீது, தச்சர்களின் உளி ஓசை அந்திச் செவ்வானத்தின் காற்றில் கலந்தது. அந்த ஓசையினூடே போருக்கு முந்தைய நிசப்தமும் கனத்து நின்றது.

பழையன் அந்த மரக்கலன்களையே வெறித்தான். “எல்லோருக்கும் இந்தக் கப்பல்கள் நாளைய வெற்றியின் அடையாளமாகத் தெரியலாம். எனக்கோ… இவை அறத்தின் பெயரால் நாம் கொடுக்கவிருக்கும் மாபெரும் பலியாகத் தோன்றுகின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் நாவாய்கள் கடலில் இறங்கும்போதும், நம் சோழத்து இளைஞர்களின் குருதியைக் குடிக்கக் கடல் காத்திருக்கிறதே என என் நெஞ்சம் பதறுகிறது.”

“இவற்றால்தான் நம் கடல்வழி மீளும்,” வீரமாறன் அமைதியாகப் பதிலளித்தான்.

“மீண்டும் மீட்கப்பட வேண்டிய வழி என்றால்… அது நிஜமாகவே நமதா?” பழையனின் குரலில் மெய்ம்மையை விடக் கசப்பே மேலோங்கியிருந்தது.

அவனது இந்தக் கசப்பான வினாவைக் கேட்டு வீரசோழியின் புருவங்கள் சுருங்கின. அவள் வீரமாறனை ஏறிட்டு, “சாத்தன் கடைசியாக எங்கு சென்றான் என்பதை நாம் அறிய வேண்டும் தண்டநாயக்கரே,” என்றாள்.

பக்கத்திலிருந்த மூத்த வீரன் கோதண்டன் சற்றே முன்வந்து, “நேற்றிரவு சாத்தன், ஏகவீரி பூவணத்தின் விடுதிக்குச் சென்றதை நான் கண்டேன்,” என்று உரைத்தான்.

விசாரணை தீவிரமடைந்த அந்த வேளையில், வேளைக்காரப் படை வீரர்களின் கூட்டத்திலிருந்து நிழல் ஒன்று, எவருக்கும் தெரியாமல் இருளுக்குள் நழுவியது.

துறைமுகத்தின் இருண்ட முனையில், நங்கூரமிட்டிருந்த அயல்நாட்டுப் பெருங்கலத்தின் நிழலில் அநங்க தேவன் காத்திருந்தான். நிலவின் ஒளியில் அவனது கைக் கங்கணம் மின்ன, நெடிய நிழலொன்று நெருங்கியது. அது பழையன் அல்ல, பழையனால் அனுப்பப்பட்ட மூத்த தானைத்தலைவன். கடாரத்து வேந்தன் சங்கிராம விஜயதுங்கவர்மன் விடுத்திருந்த திருமுகத்தை அநங்க தேவன் காட்டினான். அவனது வலது கைக் கங்கணத்தில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த கடாரத்தின் ‘யாழி’ அடையாளம் நிலவொளியில் மின்னியது.

அதைப் பெற்றுக்கொண்ட அந்தச் சோழத் தானைத்தலைவனின் குரல் இருளில் தாழ்ந்தது: “உங்கள் வேந்தர் என்னை நம்புகிறார். ஆனால் நான் நம்புவது வேறு. இந்தப் பேரரசு கடாரத்தை வீழ்த்தினால், அடுத்தது ஸ்ரீவிஜயமும், பல்லவமும், ஈழமும், ஒவ்வொரு நாடாக விழும். அது வீரமாறனின் கவிதை அல்ல. ராஜேந்திரரின் கடலாதிக்கப் பெருவேட்கை. நான் சோழ நாட்டை விற்கவில்லை. சோழப் பேரரசின் அடங்காப் பசியை அடக்கவே கடாரத்துடன் கைகோர்த்தேன்.” அவன் சாத்தனிடமிருந்து கைப்பற்றிய திருமுகத்தை நீட்டினான். “இதன் குறிக்கோள் மாநக்கரம் (சோழர் வரலாற்றில் “மாநக்கரம்” அல்லது கல்வெட்டுகளில் மாநக்கவாரம் எனக் குறிப்பிடப்படுவது இன்றைய நிக்கோபார் தீவுகளைக் குறிப்பதாகும்). இதை உங்கள் வேந்தருக்குத் தெரிவியுங்கள். ஆனால் சோழர்களை அவர்கள் வலையிலேயே வீழ்த்த எனக்கு இன்னும் சில பகடைக்காய்கள் தேவை. அதனால், இந்தச் சுவடி இன்னும் சில காலம் என் வசமே இருக்கட்டும்.”

சோழர்களின் முந்தைய படையெடுப்பில் தன் குடும்பத்தை இழந்தவன் அநங்க தேவன். “சோழக் கூர்ப்புகள் என் ஊரின் துறைமுகத்தைக் கிழித்தபோது, என் தந்தையின் மரக்கலமும், அதனுள் அவரும் கடலுக்கடியில் புதைந்தார்கள். அந்தக் கடன், இந்தச் சோழத்தின்மேல் எனக்கு உரியது,” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்தான். வெறும் வஞ்ச நெருப்பல்ல, ஆறாத ஒரு பழைய காயமும் சேர்ந்தே அவனை இருளில் இழுத்துச் சென்றது.

துறைமுகத்திலிருந்து பூவணத்தின் விடுதிக்குத் திரும்பிய அநங்க தேவன், தன் உடைமைகளை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட முனைந்தான். அப்போது பூவணம் அவனது வழியை மறித்தாள். அவளது பார்வையில், அநங்க தேவனை ஊடுருவும் அந்தச் சிலந்தி வலைத் தந்திரம் தெரிந்தது.

“கடலோடி ஐயா, இவ்வேளையில் வடக்குத் துறைமுக வாயில் மூடப்பட்டிருக்கும். மாமன்னரின் சுங்கக் காவலர்கள் மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள்.”

அது அப்பட்டமான பொய். ஆனால் அந்தப் பொய்தான் அவளுக்குத் தேவையான கால அவகாசத்தைப் பெற்றுத் தந்தது. வீரமாறனும் வீரசோழியும் விடுதியை அடைந்து அவனது மாடி அறையைச் சோதனையிடப் போகிறார்கள் என்பதை அந்த நேரத்தில் அந்த மாயக்காரி மட்டுமே அறிந்திருந்தாள்.