யார் சிறந்தவர்…!?
– பரிவை சே. குமார்
இங்கே நாம் ஒருவரைச் சிறந்தவர் என எப்படி முடிவு செய்கிறோம்…? அவரின் திறமை, நேர்மை, குணம் இவற்றை வைத்துதான் பெரும்பாலும் முடிவு செய்கிறோம். இது எந்த வகையில் சரியானது…? ஒருவரைச் சிறந்தவர் என்று சொல்லும்போது அவர் எப்படிச் சிறந்தவர் ஆகிறார் என்பதையும் யோசிக்க வேண்டும் இல்லையா…!?
உதாரணமாக, ஓட்டப்பந்தயத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். பதினைந்து பேர் ஓடுகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். எல்லோரும் திறமையானவர்களே… முதலாவதாய் வருபவருக்கும் அவருக்கு அடுத்து வருபவர்களுக்கும் இடையில் சில விநாடிகள் வித்தியாசமே இருக்கும்… அதிலும் இரண்டாம் இடத்தைப் பிடித்தவர் வேறொரு போட்டியில் முதல் இடம் பிடித்து சிறந்தவராய் வந்திருக்கக் கூடும், இங்கே இரண்டாம் இடம்… இப்போது அவர் சிறந்தவர் இல்லை என்றாலும் முன்னவர் சிறந்தவர் ஆக, அவருக்குப் பின்னே ஓடிவந்த பதினான்கு பேரும்தானே காரணம்.
இதேபோல் அரசியலை எடுத்துக் கொண்டால், தேர்தலில் பல்லாயிரம் வாக்குகள் பெற்று வெல்லும் ஒரு தலைவரின் ‘சிறந்த ஆளுமை’ என்பது, அவருக்கு எதிராக நின்று களம் கண்ட மாற்று வேட்பாளர்களின் பலத்தைப் பொறுத்தே மதிப்பிடப்படுகிறது. ஒரு பலவீனமான எதிரணியை வெல்வதை விட, மிக வலிமையான, சம பலம் கொண்ட எதிரணியை வீழ்த்திப் பெறும் வெற்றியே அந்தத் தலைவரை வரலாற்றில் சிறந்தவராக நிலைநிறுத்துகிறது. தோற்பவர்கள் உருவாக்கும் அந்த ஆக்ரோஷமான களமே வெற்றியாளரின் தகுதியைத் தீர்மானிக்கிறது.
சமூகப் படிநிலைகளிலும் இதுதான் நிதர்சனம். இன்று உலகப் பணக்காரர்கள் வரிசையில் முதலிடத்தில் இருக்கும் ஒரு நிறுவனரின் பின்னால், அந்த இடத்தை சாத்தியமாக்கிய லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் உழைப்பும், சவாலாக நின்ற சக நிறுவனங்களின் போட்டியும் மறைந்துள்ளன. சந்தையில் மற்ற நிறுவனங்கள் கொடுக்கும் நெருக்கடிதான், ஒரு நிறுவனத்தை இன்னும் சிறந்த தயாரிப்புகளை நோக்கி ஓட வைக்கிறது.
குறிப்பாகச் சொல்லப்போனால், எல்லாத் துறைகளிலும் இதுதான் நிதர்சன உண்மை. ஒரு தனிமனிதனின் உச்சகட்ட திறமை வெளிப்படுவதற்கு, அவரோடு களம் காணும் ஒட்டுமொத்த கூட்டத்தின் பங்களிப்பு அவசியமாகிறது. எனவே, வெற்றி என்பது ஒரு தனிநபர் சொத்து அல்ல; அது ஒட்டுமொத்த போட்டியாளர்களின் கூட்டு உழைப்பால் உருவாவது. முதலிடத்தைப் பாராட்டும் அதே வேளையில், அந்த முதலிடத்தை சாத்தியமாக்கிய ஒட்டுமொத்தக் களத்தையும் கொண்டாடுவதே முதிர்ச்சியான சமூகத்தின் அடையாளம்.
